Poniedziałek 24 sierpnia 2009.
Po 6 godzinach snu (od ostatniej piątkowej przespanej nocy) dzwoni budzik.
Trzeba wstawać i jechać na plener. Już dawno zaplanowaliśmy ze jak plener to tylko w ukochanych przez nas Tatrach. Za oknem deszcz, a Łukasz mówi : „darujmy sobie, może pojedziemy gdzieś bliżej”. Nie chcąc zamęczać swego męża ( od samego początku )
pomyślałam : niemożliwe i zagryzłam zęby. No trudno mówie, jeśli Pan fotograf stwierdzi, że Zakopane za daleko i dzień zbyt pochmurny, to niech już będzie ta bliżej nieokreślona Okolica… Spotykamy się z Panem Gubała i ja już czekam na moment gdy przyzna Łukaszowi racje, a on z uśmiechem na twarzy
(w ten pochmurny dzień) mówi:
„ to co ruszamy na Zakopane’
Trzeba by zobaczyć mą radość!!!

Znajomi mnie pytają ile trwała ta sesja zdjęciowa?! I odpowiem tutaj na łamach tego bloga już wszystkim, ze to nie była żadna sesja, to był po prostu bardzo udany dzień.
Nie musieliśmy się ustawiać, wyginać, udawać … wszystko odbyło się bardzo spontanicznie.
Zdjęcia wyglądają przepięknie. Czy w tym Arcydziele nie ma geniuszu ?! I niech mi ktoś powie że to nie stwarzanie….
Za magiczne zdjęcia które pozwolą przywracać cudne wspomnienia, za entuzjazm, naturalność, za rozmowę, wspólne biesiadowanie i wędrówkę, bardzo Ci Sławku jeszcze raz dziękujemy.

a teraz z niecierpliwością czekam na opinie głównych bohaterów zdjęć – może w końcu wrócą z tej miłosnej podróży ;-)Ciekawe czy się im zdjęcia spodobają bo jeszcze nie widzieli ;-)